سروشه…

این بانوى شریف علوى در دامن مهرانگیز پدر ارجمندش حضرت امام حسین )ع( و مادر گرانمایه‏اش حضرت رباب )س( و عمه بزرگوارش حضرت زینب کبرى)س( پرورش یافت و از راهنمایى و تربیت ناب برادرش حضرت على بن الحسین)ع(، معروف به زین العابدین در ایّام امامت آن بزرگوار، بهره‏هاى وافر یافت.

وى از زنان خردمند و داناى عصر خویش بود. علاوه بر بهره‏مندى کامل از حُسن جمال، از فضایل معنوى مانند تعّبد، تدیّن و تقواى الهى برخوردار بود و در زمینه شعر، سخنورى و فصاحت بیان از ممتازان عصر و خانه وى، همیشه مجمع ادبا، شُعرا و سخن سرایان عرب بود.(2)

درباره تاریخ تولدش، اطلاع دقیقى در دست نیست. امّا وى در واقعه عاشورا، دخترى رشید و بالغ بود.

برخى از مورخان، وى را در واقعه کربلا، بین ده تا سیزده ساله خوانده‏اند. بنابراین تولدش باید میان سال‏هاى 47 تا50 قمرى باشد. او در مدینه و در اواخر عصر امامت حضرت امام حسن مجتبى )ع( دیده به جهان گشود.(3)

امام حسین )ع( به تمامى فرزندانش، از جمله سکینه، عشق و علاقه داشت و آنان را به خاطر برخوردارى از فضایل و کمالات نفسانى، بسیار دوست مى‏داشت.

روایت شد، که آن حضرت درباره سکینه و مادرش رباب و خانه‏اى که آن دو در آن زندگى مى‏کردند شعرى عاطفى سرود که ترجمه‏اش چنین است:

به جانت سوگند ! من به راستى خانه‏اى که سکینه و مادرش رباب در آن باشند، دوست دارم. من آن دو را دوست دارم و براى آنان دارایى‏ام را نثار مى‏کنم و هیچ ملامت‏گرى نمى‏تواند مرا در این کار سرزنش کند.(4)

آن حضرت، پس از واقعه کربلا، به مدت 57 سال زندگى کرد. در آغاز، تحت کفالت برادر بزرگوارش امام زین العابدین )ع( قرار داشت تا این که ازدواج نمود و به خانه همسرش نقل مکان کرد.

این بانوى مکرمه، بین 67 تا 70 سال زندگى کرد و سرانجام در کمال شرافت و عفت دار فانى را وداع گفت.

درباره در گذشت این بانوى بزرگ علوى، دو روایت نقل شده است: روایت نخست حاکى است که وى در پنجم ربیع الاوّل سال 117 هجرى قمرى و در عصر خلافت هشام بن عبدالملک و در حاکمیت خالد بن عبدالملک بن حارث، در مدینه بدرود حیات گفت و روایت دیگر مى‏گوید که وى در پنجم ربیع الاوّل سال 126 هجرى قمرى در مکه معظمه وفات یافت .(5)

به هر روى، در گذشت وى در پنجم ربیع الاوّل، مورد اتفاق تاریخ نگاران و سیره نویسان است. در همان سالى که حضرت سکینه )ع( وفات یافت، خواهرش حضرت فاطمه بنت الحسین )ع( نیز در مدینه بدرود حیات گفت. (6)
1- منتهى الآمال، ج 1، ص 462 و وفیات الاعیان، ج1، ص 379

2- اعلام النّساء، ج 2،ص 202

:

⛔ ⛔ ⛔ ممنوعیّت های قرآنی
⛔ پرهیز از غیبت :

“ولا یغتب بعضکم بعضاً أیحب أحدکم ان یأکل لحم اخیه میتا فکرهتموه” (حجرات/12)

( از دیگران غیبت نکنید ؛ آیا دوست دارید که گوشت برادرٍ مُردهٔ خود را بخورید؟ البته از آن کراهت دارید . )
⛔ پرهیز از تمسخر :

“لا یسخر قوم من قوم عسی ان یکونوا خیرا منهم”

(حجرات/11)

( ای اهل ایمان ! گروهی از شما گروهٍ دیگر را مسخره نکند ، چه بسا آن گروهٍ دیگر بهتر از ایشان باشد . )
⛔ پرهیز از وعده دروغ :

“یا ایها الذین امنوا لم تقولون ما لا تفعلون کبر مقتا عند الله ان تقولوا ما لا تفعلون” (صف/2و3)

( ای اهل ایمان ! چرا چیزی را می گوئید که به آن عمل نمیکنید؟ اینکه چیزی را بگوئید که عمل بدان نمی کنید ، نزدٍ خداوند گناهی است بزرگ . )
⛔ پرهیز از عیبجوئی و هرزه زبانی :

“ویل لکل همزة لمزة” (همزه/1)

( وای بر هر عیبجوی زبان )
⛔ پرهیز از گمان در همه چیز :

“اجتنبوا کثیرا من الظن ان بعض الظن اثم” (حجرات/12)

( از بسیاری از گمانها دوری کنید ، که بعضی از گمانها گناه است . )
⛔ پرهیز از کنجکاوی در امور دیگران :

“ولا تجسسوا ” (حجرات/12)

( تجسس نکنید . )

 
   حلول ماه ربیع الاول، ماه جشن و سرور اهل بیت(ع) مبارك باد

​
​

یکی ازرسم های قشنگ ماايرانيهااينه که:

وقتی میخوایم كسي روازعزادر بياریم☘

براش لباس نومیبریم☘
خدايابعداز2ماه عزا☘
برقامت امام عصر(ع)لباس فرج☘
وبرما،لباس تقوابپوشان☘

°•:
لبخند خدا یعنی
همین باز شدن پلک‌های هر روزت
دوباره امروز متولد شدی …

سلام صبحتون بخير اونم صبحي كه با عيد همراه باشه